Personal trainers: je ‘gezicht’ doet er niet zoveel toe

Tijdens mijn reis in Azië, viel het me op dat de lokale mensen daar altijd de weg weten. Ook als ze totaal geen idee hebben waar je bestemming ligt. Eigenlijk sturen ze je gewoon een willekeurige kant op. Daar kom je natuurlijk pas achter als je een halfuur aan het wandelen bent en geen spoor ziet van je bestemming.

Gelukkig was er dan altijd een ander mannetje dat de weg wél wist. Maar niet heus. Kon je weer de andere kant op wandelen.

Man, man, man.

Maar waarom?

Gezicht!

Niet letterlijk je gezicht natuurlijk, maar gezicht is een overkoepelende term voor je reputatie, je eergevoel, je waardigheid en alles wat je sociale status in eer houdt in relatie tot je omgeving. Dat gezicht kun je opbouwen of verliezen.

Omdat de sociale omgeving zo’n grote rol speelt in veel Aziatische gebieden, willen ze daar ‘gezichtsverlies’ te allen tijde voorkomen. Daarom zet je nooit iemand publiekelijk voor lul. Je kunt het beter laten tochten dan hardop roepen dan iemand zijn gulp openstaat. Bij wijze van.

Smooth.

In het (individualistische) Westen kennen we het concept ‘gezicht’ niet zo heel goed, maar in Aziatische contreien is het behouden van gezicht van een ongekende betekenis.  Niet voor niets luidt een Chinees gezegde:

“Men can’t live without face, trees can’t live without bark.”

Maar dan in het Mandarijn, of zo. True story.

Iemand vertellen dat je de weg niet weet – in je eigen stad nota bene – wordt daar gezien als gezichtverlies. Een enorme afgang, dus. Het is daarom beter om te doen alsof je de weg weet, dan de waarheid te vertellen en te zeggen dat je géén idee hebt.

Waarom ik dit vertel?

Als personal trainer wil je precies het tegenovergestelde zijn.

Je moet je gezicht durven te verliezen!

Maar al te vaak zie ik trainers en instructeurs informatie geven waar ze geen verstand van hebben. Zo hoorde ik onlangs een trainer direct onderrugoefeningen voorschrijven aan iemand die zich beklaagde dat deze last had van de rug. Er werd dus meteen een diagnose en behandeling ingezet, door iemand die hier niet bevoegd voor is en überhaupt niet weet wat er aan de hand is.

Laten we eerlijk zijn: je hebt niet Bewegingswetenschappen én Voeding & Diëtetiek én Fysiotherapie gestudeerd. Je kunt niet alles weten, dus pretendeer niet alsof je dat gedaan hebt. Weet je iets niet, dan is het beste wat je kunt zeggen:

“Ik weet niet niet”

Of zoals politici zeggen:

“Die kennis heb ik momenteel niet paraat”

Of zoals Neil DeGrasse Tyson doet:

Het belangrijkste is dat je cliënt betrouwbare informatie krijgt, dus slinger geen willekeurig gebrabbel de ether in om zelf pienter over te komen. Iemand betaalt je om zijn doel te halen, niet om jou heel slim te vinden. Zet je ego aan de kant en durf toe te geven dat je geen idee hebt hoe de citroenzuurcyclus precies werkt, of dat excentrische oefeningen aan te raden zijn bij peesblessures, of dat Esmée Denters überhaupt nog leeft.

En nu?

Wees niet bang dat je dom overkomt als je iets niet weet. Niemand is alwetend. Vertel gewoon dat je dit gaat uitzoeken. Zo laat je zien dat je waarde hecht aan je cliënt en leer je zelf ook nog eens bij!


Of verwijs in sommige gevallen door naar mensen die er veel meer verstand van hebben (bouw je netwerk!).

Een andere geruststelling: als je algemene kennis op orde is, dan leert de praktijk dat je echt niet vaak “ik weet het niet” hoeft te verkondigen. De meeste cliënten willen gewoon hun doel halen en zijn niet bijster geïnteresseerd achter alle fysiologische en anatomische mechanismes (over dat fenomeen schreef ik eerder hier).

O, en mocht je jezelf toch te vaak betrappen op het feit dat je géén idee hebt: dan word het tijd om je kennis bij te spijkeren. En ach, als je van je vak houdt, vind je dat vast niet zo erg. Toch?

Eens? Of mag je soms de waarheid best een beetje verbloemen? Discussieer mee op Facebook of Instagram.